வால்பாறை... இதுதான் எனது சொந்த ஊர்.

 வால்பாறை... இதுதான் எனது சொந்த ஊர்.

வால்பாறையின் அருகிலுள்ள அழகான தேயிலைத் தோட்டங்கள் சூழ்ந்த ஒரு சிறிய கிராமம் (எஸ்டேட்) தான் என் ஊர். நான் பிறந்ததும், வளர்ந்ததும், என் வாழ்க்கையின் முதல் அத்தியாயங்கள் அனைத்தும் இங்குதான்.

எனது குழந்தைப் பருவம், ஆரம்பக் கல்வி, உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பு என என் வாழ்க்கையின் இனிய நினைவுகள் அனைத்தும் இந்த மண்ணோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

அந்த எஸ்டேட் வாழ்க்கையில் எண்ணற்ற நினைவுகள் நிறைந்துள்ளன. என் குழந்தைப் பருவத்தின் இனிமையான தருணங்களும், மறக்க முடியாத அனுபவங்களும் அந்த எஸ்டேட் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

பொதுவாக எஸ்டேட் வீடுகள் வரிசையாக அமைந்திருக்கும். ஒரு வரிசையில் கிட்டத்தட்ட ஐந்து வீடுகள் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டியபடி இருக்கும். அதனால், அங்கு வசிக்கும் குடும்பங்களும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் போல அன்புடனும், ஒற்றுமையுடனும் வாழ்ந்து வந்தனர்.

சராசரியாக ஒரு எஸ்டேட் பாடியில் சுமார் இருபது குடும்பங்கள் வசித்து வந்தனர். அந்தச் சிறிய சமூகத்தில் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் உறவினர்களைப் போல அக்கறையுடனும், பாசத்துடனும் பழகினர்.

எந்த நல்ல நிகழ்வாக இருந்தாலும், துக்கமான சூழலாக இருந்தாலும், அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அதை எதிர்கொண்டனர். மகிழ்ச்சியை ஒன்றாகக் கொண்டாடிய அவர்கள், துயரத்திலும் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலாகவும், உறுதுணையாகவும் இருந்து வந்தனர். அதுவே எஸ்டேட் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பலமாக இருந்தது.

எனது பெற்றோர் தினமும் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து, எங்களுக்குத் தேவையான உணவைத் தயாரித்துவிட்டு, தங்களின் அன்றாட தேயிலைத் தோட்ட வேலைக்குச் செல்வார்கள். நாங்களும் நேரம் தவறாமல் தயாராகி, பள்ளிக்குச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறி எங்கள் பயணத்தைத் தொடங்குவோம்.

அந்தப் பேருந்துப் பயணம் மிகக் குறுகிய நேரமே என்றாலும், நண்பர்களுடன் சிரித்துப் பேசி, இயற்கை அழகை ரசித்தபடி சென்ற அந்த நிமிடங்கள் இன்று வரை என் மனதில் இனிமையான நினைவுகளாகப் பதிந்திருக்கின்றன.

வருடத்தில் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே, அதுவும் மே மாத பள்ளி விடுமுறையில்தான் நாங்கள் இந்த ஊரை விட்டு வெளியே செல்வோம். அந்த நாட்களில் திருநெல்வேலி, சேலம், ஈரோடு, புதுக்கோட்டை போன்ற ஊர்களில் வசிக்கும் எங்கள் உறவினர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று சில நாட்கள் தங்கி மகிழ்ச்சியாக நேரம் செலவிடுவோம்.

அந்த வருடாந்திர பயணம் எங்களுக்கு ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், விடுமுறை முடிந்து மீண்டும் எங்கள் அன்பான வால்பாறை எஸ்டேட்டுக்குத் திரும்பும் தருணமே எங்களுக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியை அளித்தது. அந்த மண்ணோடு எங்களுக்கு இருந்த பாசமும், பிணைப்பும் அவ்வளவு ஆழமானதாக இருந்தது.

ஒருவழியாக பள்ளிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, கல்லூரி வாழ்க்கையை கனவாக எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு, அரசாங்கத்தின் பெரும் முயற்சியால் வால்பாறையிலேயே ஒரு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி தொடங்கப்பட்டது.

அந்தக் கல்லூரி தொடங்கப்பட்ட ஆண்டு, வால்பாறையின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதியது. உயர்கல்விக்காக வெளியூர்களுக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் குறைந்து, எங்களைப் போன்ற பல எஸ்டேட் மாணவர்களின் கனவுகளுக்கு புதிய நம்பிக்கையையும், எதிர்காலத்திற்கான புதிய பாதையையும் அந்தக் கல்லூரி உருவாக்கிக் கொடுத்தது.பொதுவாக அனைவருக்கும் கல்லூரி வாழ்க்கை என்பது மறக்க முடியாத அழகிய கனவாக இருக்கும். ஆனால் எங்களைப் பொறுத்தவரை, அந்தக் கனவு இன்னும் அழகானதாக இருந்தது. இயற்கையின் மடியில் அமைந்திருந்த எங்கள் கல்லூரி, அதைச் சுற்றி எப்போதும் மிதந்து கொண்டிருக்கும் பனிமூட்டம், மேகங்களின் அணைப்பு, அவ்வப்போது தூறி விழும் சாரல் மழை என ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய அனுபவமாக மாற்றியது.

அந்தச் சூழலில் கல்லூரிக்குச் செல்வதே ஒரு பேரானந்தமாக இருந்தது. நாம் படிப்பதற்காக அல்ல, இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்து வாழ்வதற்காகவே அந்தக் கல்லூரி அமைந்தது போல ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. கிட்டத்தட்ட ஒரு திரைப்படத்தில் காண்பிக்கப்படும் அழகிய கல்லூரி வளாகத்தைப் போல, ஒவ்வொரு காட்சியும் மனதைக் கவர்ந்தது. அந்த நாட்கள் இன்று வரை என் மனதில் அழியாத இனிய நினைவுகளாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன..

கல்லூரி வயதுக்கே உரிய குறும்புகள், நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்ட சிரிப்புகள், அரட்டை அடித்த தருணங்கள், ஒன்றாகச் சுற்றித் திரிந்த மகிழ்ச்சிகள் என அந்தக் காலத்தின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் மறக்க முடியாத நினைவுகளாக மனதில் பதிந்துள்ளன.

என் நெருங்கிய நண்பர்களுடன் கழித்த அந்த பொன்னான நாட்கள் இன்றும் என் மனதில் பசுமரத்தாணி போல அழியாமல் பசுமையாகவே இருக்கின்றன. காலம் பல ஆண்டுகளைக் கடந்திருந்தாலும், அந்த நினைவுகள் மட்டும் இன்னும் நேற்றுதான் நடந்தது போல என் மனதிற்குள் உயிரோடு வாழ்கின்றன..

ஒருவழியாக, கல்லூரி வாழ்க்கையின் மூன்று ஆண்டுகள் எப்படி கடந்தன என்பதே எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. கண் இமைக்கும் நேரத்தில் காலம் ஓடிவிட்டது. கல்லூரிப் படிப்பு முடிவடைய இன்னும் ஒரு மாதம் மட்டுமே இருந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில், கல்லூரி வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தமிழ் திரைப்படம் வெளியானது. அதில், படிப்பை முடிக்கும் தருவாயில் இருந்த கதாநாயகனும் அவரது நண்பர்களும், விடுமுறை நாட்களில் தங்கள் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிற்கும் சென்று, அவர்களின் குடும்பத்தினரையும் வாழ்க்கை முறையையும் அறிந்து மகிழும் ஒரு காட்சி இடம்பெற்றிருந்தது.

அந்தக் காட்சி எங்கள் மனதில் ஒரு அழகான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. “நாமும் இதுபோல நம் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிற்கும் சென்று வர வேண்டும்” என்று முடிவு செய்தோம். அதன்படி, விடுமுறை நாட்களில் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, ஒவ்வொரு நண்பரின் வீட்டிற்கும் சென்று, அவர்களின் குடும்பத்தினருடன் நேரம் செலவிட்டு, மறக்க முடியாத இனிய நினைவுகளைச் சேகரித்தோம். அந்தப் பயணங்கள் எங்கள் நட்பை இன்னும் ஆழமாகவும் உறுதியாகவும் மாற்றின.கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பிறகு, கோயம்புத்தூர் போன்ற மாநகரங்களுக்கு வந்து வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதுதான் வால்பாறையைச் சேர்ந்த எங்களைப் போன்ற பல இளைஞர்களுக்கு மிகப் பெரிய சவாலாக இருந்தது.

படிப்பை முடித்தவுடன், ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த சிறு சிறு வேலைகளை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். சில நண்பர்கள் மேற்படிப்பிற்காக கோயம்புத்தூரிலேயே உள்ள கல்லூரிகளில் சேர்ந்தனர். ஆனால், கல்லூரி நாட்களில் இருந்ததைப் போல தினமும் ஒன்றாகச் சந்தித்து, சிரித்துப் பேசி, நேரத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கழிக்க முடியவில்லை.

அதற்குக் காரணம் கோயம்புத்தூர், திருப்பூர் போன்ற நகரங்களின் வேகமான வாழ்க்கை முறை. இங்கே வாழ்க்கை என்பது வேலைக்காக ஓடும் ஒரு முடிவில்லாத பயணமாக மாறிவிட்டது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் போராட்டத்தில் மூழ்கி, வேலை... வேலை... என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தோம்.

அந்த அவசரமான வாழ்க்கைப் பயணத்தில், எங்களுக்குள் இருந்த பழைய நட்பின் சந்திப்புகள் குறையத் தொடங்கின. தினமும் பேசிய நண்பர்கள், வாரத்திற்கு ஒருமுறை, மாதத்திற்கு ஒருமுறை, பின்னர் வருடத்திற்கு ஒருமுறை என்று மெல்ல மெல்ல விலகிச் சென்றனர். தொடர்புகள் இருந்தாலும், அந்த பழைய நெருக்கம் மெதுவாகக் கரையத் தொடங்கியது..

அதற்குள் பதினைந்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அந்தக் காலத்தில் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள் என வாழ்க்கை புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, என் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நான் பிறந்து வளர்ந்த வால்பாறையையும், என் எஸ்டேட் வாழ்க்கையையும் காட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். அந்த மண்ணில் நான் வாழ்ந்த நினைவுகளை அவர்களும் நேரில் காண வேண்டும் என்ற ஆவலோடு பயணத்தைத் திட்டமிட்டோம்.

இதற்கிடையில், வயது முதிர்ந்த காரணத்தால் என் பெற்றோர்களும் எஸ்டேட் வேலையை விட்டுவிட்டு, என்னுடன் நகரத்தில் வந்து குடியேறிவிட்டார்கள்.

எஸ்டேட் வாழ்க்கையில் பல ஆண்டுகளாக இருந்து வரும் ஒரு நடைமுறை உள்ளது. ஒரு குடும்பத்தில் குறைந்தபட்சம் ஒருவர் எஸ்டேட் நிர்வாகத்தில் பணிபுரிந்தால் மட்டுமே அந்த எஸ்டேட் வீட்டில் தொடர்ந்து குடியிருக்க அனுமதி வழங்கப்படும். வேலை இல்லையென்றால் அந்த வீட்டைக் காலி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். காலங்காலமாக பின்பற்றப்பட்டு வரும் இந்த விதிமுறையால், வேலை முடிந்த பிறகு பல குடும்பங்கள் தாங்கள் பல தலைமுறைகள் வாழ்ந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

அதே நிலைதான் எங்கள் குடும்பத்திற்கும் ஏற்பட்டது. பல தலைமுறைகளின் நினைவுகளைச் சுமந்த அந்த வீட்டை விட்டுப் பிரிந்து, வேறொரு இடத்தில் வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டிய சூழல் உருவானது..

அதற்குள் பதினைந்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அந்தக் காலத்தில் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிவிட்டது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்பப் பொறுப்புகள் என வாழ்க்கை புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, என் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் நான் பிறந்து வளர்ந்த வால்பாறையையும், என் எஸ்டேட் வாழ்க்கையையும் காட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். அந்த மண்ணில் நான் வாழ்ந்த நினைவுகளை அவர்களும் நேரில் காண வேண்டும் என்ற ஆவலோடு பயணத்தைத் திட்டமிட்டோம்.

இதற்கிடையில், வயது முதிர்ந்த காரணத்தால் என் பெற்றோர்களும் எஸ்டேட் வேலையை விட்டுவிட்டு, என்னுடன் நகரத்தில் வந்து குடியேறிவிட்டார்கள்.

வால்பாறையை நோக்கிச் செல்லும் அந்த அழகிய மலைப்பாதையில் பயணித்த ஒவ்வொரு நொடியும், என் மனதில் புதைந்து கிடந்த பழைய நினைவுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மீட்டெடுத்துக் கொண்டே வந்தது. ஒவ்வொரு வளைவும், ஒவ்வொரு மரமும், ஒவ்வொரு பள்ளத்தாக்கும் என் சிறுவயது நினைவுகளை மீண்டும் என் கண்முன் நிறுத்தியது.

ஒருவழியாக வால்பாறை நகருக்குள் நுழைந்தோம். ஆனால், நான் பார்த்த வால்பாறை அது இல்லை. காலம் அதன் முகத்தை முழுவதுமாக மாற்றியிருந்தது.

புதிதாக எழுந்திருந்த கட்டிடங்கள், தங்கும் விடுதிகள், கடைகள் என வால்பாறை நகரமும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளும் முற்றிலும் புதிய தோற்றத்தில் காட்சியளித்தன. எங்கு பார்த்தாலும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் கூட்டம். வாகனங்களின் சத்தம். புதிய வணிக வளர்ச்சி.

ஆனால், இந்த மண்ணின் உண்மையான அடையாளமாக இருந்த தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களை மட்டும் மிகவும் குறைவாகவே காண முடிந்தது. ஒருகாலத்தில் இந்த மலைகளுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்த மக்களின் நடமாட்டம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து போயிருந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, வளர்ச்சி என்பது கட்டிடங்கள் மட்டும் உயர்வதல்ல; சில நேரங்களில் ஒரு மண்ணின் ஆன்மாவையே அமைதியாகப் பறித்துச் செல்வதும் கூட என்பதை மனம் கனத்தபடி உணர்ந்தேன்..ஒருவழியாக, எனது குடும்பத்துடன் வால்பாறையின் அனைத்து சுற்றுலாத் தலங்களையும் சுற்றிப் பார்த்து முடித்தோம். மாலை நேரம் நெருங்க நெருங்க, என் மனதுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத சோகம் வேரூன்றத் தொடங்கியது.

ஏனென்றால், அந்த இரவு தங்குவதற்காக ஏற்கனவே ஒரு தங்கும் விடுதியில் அறையை முன்பதிவு செய்திருந்தேன். ஆனால் அந்த நிமிடத்தில் என்னை அதிகமாக வாட்டியது, "நான் பிறந்து வளர்ந்த இந்த மண்ணில், இன்று எனக்கென்று ஒரு வீடு கூட இல்லையே!" என்ற ஏக்கம்தான்.

இந்த மண்ணில்தான் நான் பிறந்தேன். இந்த மண்ணில்தான் நடந்தேன். இந்த மண்ணில்தான் என் குழந்தைப் பருவத்தையும், பள்ளி வாழ்க்கையையும், கல்லூரி கனவுகளையும் வாழ்ந்தேன். ஆனால் இன்று, என் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுடன் என் சொந்த ஊருக்கு வந்த நான், ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போல ஒரு தங்கும் விடுதியில் தங்க வேண்டிய நிலை.

அந்த வலி... அந்த வெறுமை... அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.

ஒருவழியாக, எங்கள் பயணத்தை முடித்துவிட்டு, கனத்த இதயத்துடன் வால்பாறையை விட்டு புறப்பட்டேன். மீண்டும் வாழ்க்கையின் வேகமான ஓட்டத்திற்குள் என்னை நானே ஒப்படைத்தேன்.

கார் மெல்ல மலைப்பாதையில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் என் மனம் மட்டும் இன்னும் அந்த தேயிலைத் தோட்டங்களுக்குள்ளும், அந்த எஸ்டேட் வீட்டின் வாசலிலும், என் சிறுவயது நினைவுகளோடும் அலைந்து கொண்டிருந்தது.

அன்றுதான் நான் உணர்ந்தேன்...

சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேறியவன் நான் அல்ல.

சொந்த மண்ணிலேயே, சொந்த வீடு இல்லாமல் நிற்கும் ஒரு அகதி நான்.

"வால்பாறை – சொந்த மண்ணில் அகதி" என்பது ஒரு கட்டுரையின் தலைப்பு மட்டுமல்ல; என்னைப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான எஸ்டேட் மக்களின் வாழ்க்கையை அமைதியாகச் சொல்லும் ஒரு உண்மை..